ظرفیت مقدار کل یک منبع (CPU، GPU، و غیره) است که دستگاه در یک بازه زمانی دراختیار دارد. این صفحه نحوه شناسایی و رسیدگی به مشکلات پرش تصویر مربوط به ظرفیت را شرح میدهد.
فرماندار در واکنش کند عمل کرد
برای جلوگیری از لرزش، کنترلکننده فرکانس CPU باید بتواند بهسرعت به حجم کاری ناگهانی پاسخ دهد. اکثر برنامههای رابط کاربری از الگوی پایه یکسانی پیروی میکنند:
- کاربر درحال خواندن صفحه است.
- کاربر صفحهنمایش را لمس میکند: روی دکمهای تکضرب میزند، پیمایش میکند، و غیره.
- صفحه پیمایش میشود، فعالیت تغییر میکند، یا به روشی در پاسخ به ورودی پویانمایی میشود.
- سیستم با نمایش محتوای جدید ساکت میشود.
- کاربر به خواندن صفحه برمیگردد.
دستگاههای Pixel و Nexus از «بهینهسازی لمس» برای تغییر رفتار کنترلکننده (و زمانبند) فرکانس CPU در هنگام لمس استفاده میکنند. برای جلوگیری از افزایش تدریجی به فرکانس ساعت بالا (که میتواند باعث افت فریم در دستگاه هنگام لمس شود)، «بهینهسازی لمس» معمولاً حداقل فرکانسی را برای واحد پردازش مرکزی تعیین میکند تا اطمینان حاصل شود که ظرفیت کافی واحد پردازش مرکزی هنگام لمس دردسترس است. کف پساز لمس برای مدت زمانی (معمولاً حدود دو ثانیه) باقی میماند.
Pixel همچنین از گروه کنترل schedtune ارائهشده توسط «زمانبندی آگاه از انرژی» (EAS) بهعنوان سیگنال تقویت لمس اضافی استفاده میکند: برنامههای برتر ازطریق schedtune وزن اضافی دریافت میکنند تا مطمئن شوند ظرفیت CPU کافی برای اجرای سریع دارند. Nexus 5X و 6P درمقایسه با Pixel با Kryo CPU، فاصله عملکردی بسیار بیشتری بین خوشههای CPU کوچک و بزرگ (بهترتیب A53 و A57) دارند. متوجه شدیم که خوشه کوچک CPU همیشه برای پرداز کردن روان میانای کاربر کافی نیست، بهویژه با درنظر گرفتن منابع دیگر لرزش در دستگاه.
برهمین اساس، در Nexus 5X و 6P، «بهینهسازی لمسی» رفتار زمانبند را تغییر میدهد تا احتمال اینکه برنامههای پیشزمینه به هستههای بزرگ منتقل شوند بیشتر شود (این ازنظر مفهومی شبیه به حداقل فرکانس CPU است). بدون تغییر زمانبند برای افزایش احتمال انتقال برنامههای پیشزمینه به خوشه بزرگ CPU، برنامههای پیشزمینه ممکن است ظرفیت CPU کافی برای بازپرداخت نداشته باشند تا زمانی که زمانبند تصمیم بگیرد بار رشته را به هسته CPU بزرگ متعادل کند. با تغییر رفتار زمانبند درطول «تقویت لمسی»، احتمال اینکه رشته واسط کاربر بلافاصله در هسته بزرگ اجرا شود و از لرزش جلوگیری شود بیشتر میشود، بدون اینکه مجبور شود همیشه در هسته بزرگ اجرا شود، که میتواند تأثیرات شدیدی بر مصرف انرژی داشته باشد.
محدود کردن حرارتی
دریچه حرارتی زمانی رخ میدهد که دستگاه باید خروجی حرارتی کلی خود را کاهش دهد، که معمولاً با کاهش ساعتهای CPU، GPU، و DRAM انجام میشود. جای تعجب نیست که این امر اغلب منجر به لرزش میشود زیرا سیستم ممکن است دیگر نتواند ظرفیت کافی برای پرداز در یک برش زمانی معین را فراهم کند. تنها راه جلوگیری از محدودسازی حرارتی استفاده از توان کمتر است. راههای زیادی برای انجام این کار وجود ندارد، اما براساس تجربههایمان با SOCهای قبلی، چند توصیه برای فروشندگان سیستم داریم.
ابتدا، هنگام ساختن SOC جدید با معماریهای CPU ناهمگن، مطمئن شوید که منحنیهای عملکرد/وات خوشههای CPU همپوشانی داشته باشند. عملکرد کلی/W منحنی کل پردازنده باید خطی پیوسته باشد. ناپیوستگی در منحنی عملکرد/وات باعث میشود زمانبند و کنترلکننده فرکانس مجبور شوند حدس بزنند حجم کار به چه چیزی نیاز دارد؛ برای جلوگیری از لرزش، زمانبند و کنترلکننده فرکانس در سمت ارائه ظرفیت بیشتر به حجم کار نسبت به آنچه نیاز دارد اشتباه میکنند. این امر منجر به مصرف بیشازحد انرژی میشود که به کاهش عملکرد حرارتی کمک میکند.
یک SOC فرضی را با دو خوشه CPU تصور کنید:
- «خوشه ۱»، خوشه کوچک، میتواند بین ۱۰۰ تا ۳۰۰ میلیوات مصرف کند و بسته به ساعتها، در معیار سنجش توان عملیاتی امتیاز ۱۰۰ تا ۳۰۰ را کسب کند.
- «خوشه ۲»، خوشه بزرگ، میتواند بین ۱۰۰۰ تا ۱۶۰۰ میلیوات مصرف کند و بسته به ساعتها، در همان معیار سنجش توان عملیاتی، امتیاز بین ۸۰۰ تا ۱۲۰۰ کسب کند.
در این محک، امتیاز بالاتر بهمعنای سرعت بیشتر است. اگرچه مطلوبتر از کندتر نیست، سریعتر == مصرف برق بیشتر.
اگر زمانبند تشخیص دهد که حجم کاری واسط کاربر به معادل امتیاز ۳۱۰ در آن محک توان عملیاتی نیاز دارد، بهترین گزینه برای جلوگیری از لرزش این است که خوشه بزرگ را با کمترین فرکانس اجرا کند که این کار باعث هدر رفتن مقدار زیادی انرژی میشود. (این به رفتار cpuidle و رقابت برای حالت آمادهبهکار بستگی دارد؛ بهینهسازی «سیستم روی تراشه» با منحنیهای پیوسته عملکرد/وات آسانتر است.)
دوم، از cpusets استفاده کنید. مطمئن شوید که cpusets را در هسته و در BoardConfig.mk فعال کرده باشید. همچنین باید تخصیصهای cpuset واقعی را در init.rc مختص دستگاهتان تنظیم کنید. برخیاز فروشندگان این ویژگی را در BSP خود غیرفعال میگذارند به این امید که بتوانند از اشارههای دیگر برای تأثیرگذاری بر رفتار زمانبند استفاده کنند؛ ما فکر میکنیم این کار منطقی نیست. cpusets برای اطمینان از اینکه توازن بار بین CPUها بهگونهای انجام میشود که نشاندهنده کاری است که کاربر واقعاً در دستگاه انجام میدهد مفید است.
ActivityManager برنامهها را براساس اهمیت نسبی آنها (بالا، پیشزمینه، پسزمینه) به cpusets مختلف اختصاص میدهد و برنامههای مهمتر دسترسی بیشتری به هستههای CPU دریافت میکنند. این کار به تضمین کیفیت سرویس برای برنامههای پیشنما و برتر کمک میکند.
cpusets در پیکربندیهای CPU همگن مفید است، اما نباید دستگاهی با پیکربندی CPU ناهمگن را بدون فعال کردن cpusets عرضه کنید. Nexus 6P مدل خوبی برای نحوه استفاده از cpusets در پیکربندیهای ناهمگن CPU است؛ از آن بهعنوان مبنایی برای پیکربندی دستگاه خودتان استفاده کنید.
cpusets همچنین با اطمینان از اینکه رشتههای پسزمینه که ازنظر عملکرد حیاتی نیستند هرگز به هستههای بزرگ CPU توازن بار نمیشوند، مزایای مصرف انرژی را ارائه میدهد، جایی که میتوانند بدون هیچ مزیت قابلدرکی برای کاربر، انرژی قابلتوجهی مصرف کنند. این کار همچنین میتواند به جلوگیری از افت عملکرد حرارتی کمک کند. درحالیکه کاهش سرعت گرمایی یک مشکل ظرفیت است، بهبود لرزش تأثیر بسیار زیادی بر عملکرد واسط کاربر درهنگام کاهش سرعت گرمایی دارد. ازآنجاییکه سیستم نزدیکتر به توانایی خود برای پرداز زدن ۶۰ فریم در ثانیه اجرا میشود، لرزش کمتری برای ایجاد یک فریم افتاده لازم است.