Przewodnik po integracji SDV Core

Przemysł samochodowy przechodzi od architektury wielu zdecentralizowanych jednostek obliczeniowych do architektury, która łączy wiele funkcji w kilku scentralizowanych jednostkach obliczeniowych, co umożliwia korzystanie z nowych funkcji, takich jak aktualizacje bezprzewodowe.

AAOS SDV wykorzystuje istniejący system i infrastrukturę Androida, aby oferować rozwiązanie. Ponadto producenci OEM szukają rozwiązań, które można uruchamiać w chmurze, ponieważ ułatwia to wczesny etap rozwoju i umożliwia nowe testy.

Projektowanie

Architektura podstawowa SDV

Rysunek 1. Architektura SDV Core.

AAOS for SDV Core (SDV Core) to system operacyjny oparty na Androidzie. Ze względu na swój wbudowany charakter nie implementuje stosu JVM Androida, ale wszystkie funkcje systemu są rozwijane natywnie.

SDV Core obsługuje zarówno wdrożenia zwirtualizowane, jak i bezpośrednie wdrożenia na sprzęcie bez systemu operacyjnego.

SDV Core jest przeznaczony do lokalnego systemu rozproszonego, co oznacza, że zakłada, że wiele instancji SDV Core (lub pochodnych) działa obok siebie na tym samym chipie lub w wielu systemach i mogą się one komunikować przez połączenie sieciowe. Dlatego podstawowym aspektem architektury systemu jest implementacja funkcji jako usług, które mogą być hostowane na dowolnej instancji.

SDV Core to minimalny zestaw funkcji do tworzenia funkcji w samochodzie. Typowa usługa otrzymuje kilka sygnałów, przetwarza je i udostępnia wynik innym usługom. To ograniczenie zakresu jest celowe, ponieważ umożliwia SDV Core działanie na wielu różnych układach SoC (System-on-a-chip), które mogą nie zawierać zaawansowanych silników, i obniżenie kosztów.

Szczegółowy projekt

SDV Core Detailed Arch

Rysunek 2. Szczegółowa architektura SDV Core.

SDV Core pochodzi od Androida, dlatego jego architektura stara się jak najlepiej dopasować do Androida. Zasadniczo oznacza to, że SDV Core korzysta również z GKI, sterowników, HAL i bibliotek podstawowych z Androida oraz dodaje komponenty wymagane do architektury usługi.

W następnych sekcjach szczegółowo omówimy komponenty systemu.

Środowisko hosta i wirtualizacja

SDV Core może działać w środowisku zwirtualizowanym lub bezpośrednio na sprzęcie klienta:

  • Wdrożenia zwirtualizowane: środowisko hosta uruchamia hipernadzorcę, który uruchamia gości Androida, zapewnia obowiązkowe połączenie Ethernet gościa przez wirtualny lub przelotowy interfejs sieciowy, przekazuje zdarzenia cyklu życia zasilania i zapłonu oraz udostępnia urządzenia blokowe pamięci masowej. Zdecydowanie zalecamy wdrożenie urządzeń wirtualnych z VirtIO oraz vsock między hostem a gościem i między gośćmi na potrzeby lokalnej komunikacji między maszynami wirtualnymi. Procesor i jednostka MMU hosta muszą obsługiwać rozszerzenia wirtualizacji sprzętu.
  • Wdrożenia na sprzęcie klienta: SDV Core działa bezpośrednio na 64-bitowym układzie SOC przy użyciu programu rozruchowego Androida, niezmodyfikowanego jądra GKI (boot) i zgodnych z GKI modułów jądra systemu (vendor_boot i vendor_dlkm) przeznaczonych do układu SOC. Do komunikacji między systemami wymagany jest Ethernet.

W obu modelach wdrażania system wymaga tego samego minimalnego zestawu interfejsów HAL /vendor, takich jak KeyMint HAL, Remote Provisioning HAL i BootControl HAL do aktualizacji A/B. Nie jest wymagany procesor graficzny, IPU, CSI, silniki multimedialne, wyświetlacz ani starsze magistrale samochodowe, takie jak CAN czy LIN.

Podstawa Androida

SDV Core jest oparty na Androidzie, ale ogranicza system do podstawowych funkcji i dodaje środowisko wykonawcze SDV. Oznacza to, że SDV korzysta również z GKI, natywnych usług systemowych (np. adbd i logd) oraz funkcji systemowych, ale nie obejmuje JVM, usług opartych na JVM, aplikacji systemowych ani funkcji zaimplementowanych dla JVM.

Oznacza to również, że SDV dostosuje strategię aktualizacji i układ partycji Androida. Ma podobne wymagania dotyczące zabezpieczeń, ale nie ma interfejsu GUI.

GKI, sterowniki i HAL

SDV Core używa jądra GKI Androida (android15-6.6 lub nowszego, zgodnie z macierzą zgodności wspólnych jader Androida). Zaletą korzystania z GKI jest to, że zmiany wprowadzane w kodzie nadrzędnym ostatecznie trafiają do Androida. Dodatkowo Android używa jednego jądra we wszystkich urządzeniach. Na przykład poprawki są stosowane centralnie, a nie do wielu jąder dostawców.

Dzięki temu SDV może mieć stabilny interfejs jądra. Możesz na przykład skompilować sterowniki jako moduły, które współpracują z GKI nawet wtedy, gdy zostanie wdrożone nowe jądro z poprawkami zabezpieczeń.

Jądro GKI ma stały harmonogram. Zmiany dostawcy, które powinny stać się częścią następnego jądra GKI, powinny zostać przesłane do jądra Linuksa do końca roku.

W przypadku GKI sterowniki urządzeń i moduły niewymagane do rozruchu będą kompilowane jako moduły jądra systemu i będą zawarte w dysku RAM, który jest wczytywany podczas wczesnego rozruchu.Bardzo wczesne konfiguracje urządzeń, które nie mogą czekać na interfejs modułu jądra systemu (np. losowa inicjalizacja), muszą być wykonywane w drzewie urządzeń. Moduły jądra systemu nie muszą być przesyłane do nadrzędnego repozytorium, ale muszą być kompilowane z interfejsami GKI.

W architekturze referencyjnej VirtIO sterowniki są dostarczane jako moduły jądra VirtIO lub sterowniki o otwartym standardzie, np. Open Profile for DICE i sterownik jądra open-dice dla zaufania. Na platformach bare-metal lub platformach zwirtualizowanych innych niż VirtIO partnerzy udostępniają zgodne z GKI moduły jądra systemu dostawcy w vendor_boot i vendor_dlkm, które udostępniają standardowe podsystemy blokowe, sieciowe, RNG i konsolowe Linuksa bez modyfikowania boot, /system, /system_ext ani /product.

Ponieważ abstrakcja sprzętu występuje w standardowych podsystemach jądra Linuksa, potrzeba stosowania warstw HAL w SDV jest minimalna, chociaż nadal wymagane są warstwy HAL zabezpieczeń opartych na sprzęcie – takie jak warstwa HAL KeyMint do kryptografii opartej na sprzęcie i warstwa HAL zdalnej obsługi administracyjnej do atestacji równorzędnej między instancjami SDV.

Stos sieciowy i komunikacyjny

Podstawowy stos sieciowy i komunikacyjny SDV

Rysunek 3. Podstawowy stos sieciowy i komunikacyjny SDV.

W przypadku sieci SDV Core zakłada, że do komunikacji między maszynami wirtualnymi jest dostępny vsock lub Ethernet. Komunikacja wewnątrz maszyny wirtualnej może też korzystać z mechanizmów IPC, takich jak binder.

SDV obsługuje komunikację szeregową tylko do celów debugowania.

Obsługa portu szeregowego SDV Core na potrzeby debugowania

Rysunek 4. Obsługa portu szeregowego SDV Core na potrzeby debugowania.

W ramach jednego systemu operacyjnego gościa SDV udostępnia wiele opcji, które zależą od modelu komunikacji i wymagań dotyczących wydajności.

Vsock

Vsock to preferowany kanał komunikacji lokalnej między wieloma maszynami wirtualnymi lub hostem i maszyną wirtualną. Maszyny wirtualne powinny używać bezpośredniej komunikacji vsock między sobą, aby umożliwić implementacji optymalizację liczby kopii.

Pamięć współużytkowana

Pamięć współdzielona jest używana tylko do komunikacji z maszyną wirtualną na potrzeby IPC (komunikacji między procesami), ale nie jest oferowana jako zwykły kanał do komunikacji między wieloma maszynami wirtualnymi. Host może używać pamięci współdzielonej do udostępniania informacji gościowi, ale nie jest to przeznaczone do ruchu w sieci o wysokiej częstotliwości.

Ethernet

Ethernet jest używany do komunikacji między wieloma układami SoC, czyli do komunikacji w pojeździe. Mogą to być systemy zwirtualizowane, ale też systemy natywne lub starsze ECU.

Sieć pojazdu jest na tyle mała, że przestrzeń adresowa IPv4 wystarcza do zidentyfikowania wszystkich dostępnych systemów. Aby jednak zapewnić zgodność systemu z potencjalnymi połączeniami nadrzędnymi i przyszłymi rozwiązaniami, należy obsługiwać protokoły IPv4 i IPv6.

VLAN

VLAN to mechanizm tworzenia architektur sieci wirtualnych, który umożliwia izolowanie różnych podsieci i tworzenie sieci lokalnych. Można go używać do tworzenia różnych stref bezpieczeństwa i jest on używany w tym celu w samochodach. Wymagana jest obsługa sieci VLAN.

Protokoły

TCP i UDP

W zależności od przypadku użycia system wymaga niezawodnego lub zawodnego, ale szybkiego protokołu komunikacyjnego. Dlatego obsługiwane będą protokoły TCP i UDP.

Tunel danych

Data Tunnel to nowo opracowany mechanizm komunikacji dla SDV, który oferuje szybki kanał komunikacji zgodny z modelem pubsub. Na przykład jedna aplikacja publikuje temat, a jedna lub więcej aplikacji może go słuchać. Wewnętrznie wykorzystuje pamięć współdzieloną i FMQ (szybkie kolejki wiadomości) w maszynie wirtualnej lub vsock albo Ethernet do komunikacji między maszynami wirtualnymi.

(SDV) RPC

SDV RPC implementuje zdalne wywołania procedur dla SDV z wykorzystaniem bindera. Do wywołania procedury zdalnej używa wstępnie zdefiniowanego interfejsu API. Podobnie jak Data Tunnel, używa pamięci współdzielonej do komunikacji w maszynie wirtualnej lub vsock albo Ethernetu do komunikacji między maszynami wirtualnymi.

Platformy

SOMEIP

SOMEIP służy do komunikacji z systemami innymi niż SDV. Jest on oparty na protokołach TCP i UDP i nie wymaga specjalnego sprzętu ani sterowników. Google wdroży plik referencyjny.

Agent wykrywania usług (agent SD)

Zapewnia wykrywanie usług, uwierzytelnianie i autoryzację w SDV. Do komunikacji może używać dowolnej z wymienionych wcześniej metod. Do uwierzytelniania i autoryzacji agent SD będzie potrzebować dostępu do sprzętu zabezpieczającego i działającego łańcucha zaufania.

Oprogramowanie pośredniczące

SDV opracowuje platformę, która upraszcza korzystanie ze wszystkich tych różnych protokołów, zwaną oprogramowaniem pośredniczącym. Wprowadza też źródło informacji o wszystkich sygnałach pojazdu z nowym językiem VSIDL.

Strefa neutralna

Aby odizolować części systemu i zapobiec atakom z mniej zaufanej części systemu (np. samochodowego systemu multimedialnego z niestandardowymi aplikacjami instalowanymi), sieć może wprowadzić różne strefy, w tym strefy zdemilitaryzowane. W praktyce oznacza to, że podsieci są fizycznie lub logicznie odseparowane, a przez te granice może przechodzić tylko ruch z listy dozwolonych.

Menedżer połączeń

W systemie Android powszechną praktyką jest ograniczanie liczby aplikacji i usług, które mogą samodzielnie otwierać połączenia gniazd. Zamiast tego za otwieranie połączeń i zarządzanie nimi odpowiada centralna instancja. Ponieważ Android implementuje tę funkcję w usłudze Java, SDV utworzy własnego menedżera połączeń.

Możliwość aktualizacji

Kluczową funkcją SDV jest możliwość aktualizacji. Nowe funkcje można instalować przez cały okres eksploatacji SDV za pomocą aktualizacji systemu Android i pakietów APEX.

aktualizacji systemu Android

Android udostępnia już mechanizm instalowania aktualizacji. W najnowszych wersjach używa aktualizacji A/B i wirtualnych aktualizacji A/B, a SDV Core będzie korzystać z tego mechanizmu. Aktualizacje A/B tworzą każdą partycję dwukrotnie, co daje 2 korzyści: system można aktualizować w tle, a jeśli aktualizacja się nie powiedzie, system może przywrócić ostatnią znaną działającą wersję.

Pakiety APEX

Oprócz podziału systemu na wiele partycji i umożliwienia ich aktualizacji Android udostępnia też pakiety APEX, czyli mechanizm umieszczania aplikacji i bibliotek w małych pakietach, które można instalować i aktualizować niezależnie od aktualizacji systemu.

SDV Core będzie używać kontenerów APEX do dynamicznego instalowania usług w instancji SDV, ale także do zarządzania wdrażaniem wielu usług w jednym procesie: tylko usługi, które są powiązane z tym samym APEX i używają tego samego certyfikatu, mogą być wdrażane w tym samym pliku binarnym, aby zmniejszyć ryzyko związane z bezpieczeństwem.

Mechanizm Androida do instalowania pakietów APEX wykorzystuje kod Java do zarządzania pakietami APK w celu weryfikacji pakietów. SDV Core będzie musiał wdrożyć natywną alternatywę, aby umożliwić dynamiczne instalowanie pakietów APEX.

Zarządzanie aktualizacjami

Instancje SDV nie są w pełni niezależnymi jednostkami w samochodzie i wymagają koordynacji z innymi instancjami SDV i usługami samochodowymi. Na przykład po to, aby zainstalować zależności usług lub upewnić się, że aktualizacje są instalowane tylko w bezpiecznym stanie systemu.

SDV rozważa użycie partycji na wielu maszynach wirtualnych. Wymaga to koordynacji między tymi maszynami wirtualnymi, ponieważ są one zależne od danych: musi istnieć podstawowa maszyna wirtualna do aktualizowania tych partycji oraz mechanizm powiadamiania innych maszyn wirtualnych o zaktualizowanej partycji i synchronizacji w celu aktualizowania wszystkich maszyn wirtualnych w tym samym czasie, aby zapewnić, że poprzedni znany stan działania nie zostanie przerwany.

Pierwsze kroki

W naszym przewodniku dla początkujących znajdziesz szczegółowe informacje o kodzie źródłowym, kompilowaniu i uruchamianiu za pomocą Cuttlefish.